CZARNA MYŚL
Sierpniowa nuta pięknie gra,
znów nie wiesz jak dalej żyć,
zaciera się okrutny czas,
Ariadna plecie swą nić.
Leje żar się z twego nieba,
serce mocno tak łomocze,
czyjś głos z sinej dali śpiewa,
może zwid, może przeźrocze.
Tysiąc pytań? Może kilka,
jak oszukać przeznaczenie,
boś wywołał z lasu wilka,
parszywego na życzenie!
Chcą cię w ognie piekieł strącić,
a tu ptaków śpiew jak eden,
będą diabły smołę mącić,
tam gdzie znalazł się niejeden.
Sierpniowa nuta, zaczarowana,
z urokiem krasnych śliw i wiśni,
dusza jak dzwon rozedrgana,
znowuż koszmar jej się przyśni…
Ach, jak pięknie, pełnia lata,
zapach zbóż, zielone błonie,
wszystek w jedno ci się splata –
w czarną myśl, gdzieś tam w zagonie.
